PeacefulAdrenaline

PeacefulAdrenaline

moto - lifestyle - travel - food

OSTATNIE WPISY

Dziennik pokładowy, dzień -11

Dziennik pokładowy, dzień -11

NIGDY nie byłem jakimś wielkim zwolennikiem żeglarstwa. Nawet więcej, żeglarzy uważałem za trochę dziwnych człowieków, bo to i wieje i pada i zimno, a w tym samym czasie można na plaży poleżeć, drinka z palemką wysączyć, albo przejść się po ciasnych uliczkach szukając lokalnych przygód. […]

ROWEREM PO LONDYNIE. CZYSTA PRZYJEMNOŚĆ

ROWEREM PO LONDYNIE. CZYSTA PRZYJEMNOŚĆ

A może by tak na rowerze? Taka myśl przyszła mi do głowy w pewien pogodny, ciepły poranek, kiedy w centrum Londynu mijałem kolejną stację Santander Cycles. Gdzieś w Soho, na wąskiej uliczce, na którą dotarliśmy po dwugodzinnym poszukiwaniu Dunkin’ Donuts. Cóż, kaprys dziecka jest święty. […]

NIKOZJA. ŚWIAT PODZIELONY NA PÓŁ

NIKOZJA. ŚWIAT PODZIELONY NA PÓŁ

Nie wiem, czy to atrakcja turystyczna. Ale zawsze mówię, że jeśli COŚ jest na świecie, to to COŚ warto zobaczyć. Nawet, jeśli jest świadectwem złych rzeczy z przeszłości. A Nikozja – stolica Cypru, takim świadectwem jest. Nie świadectwem zapisanym w książce, ale świadectwem namacalnym i […]

LONDYN. KOMUNIKACYJNA DŻUNGLA Z KRÓLEWSKIM OGRODNIKIEM

LONDYN. KOMUNIKACYJNA DŻUNGLA Z KRÓLEWSKIM OGRODNIKIEM

Setki autobusów, pociągi, turlające się wagoniki metra, kolejki linowe i tramwaje. To inna, niewidoczna dla turysty twarz Londynu. Pod miastem znajduje się… drugie miasto, ze swoimi władzami, logistyką, planem dnia i kłopotami. Ale londyńska dżungla to nie zarośnięte wijącym się bluszczem chaszcze, lecz raczej ogromna […]


WARTO ZOBACZYĆ

CRUSOE MUSIAŁ BYĆ FINEM

CRUSOE MUSIAŁ BYĆ FINEM

Lahti jest doskonałym punktem wypadowym dla tych, którzy w Finalndii szukają czegoś więcej, niż tylko miejskiej rozrywki, a jednocześnie nie chcą zapuszczać się zbyt daleko w dzikie i bezkresne rejony północy. Dlaczego? Po pierwsze, Lahti od Helsinek dzieli zaledwie godzina jazdy, po drugie, Lahti leży na południowym krańcu krainy jezior i blisko stąd do ciszy i fińskiego spokoju, a po trzecie – jest jednym z największych fińskich miast, w którym kanapowy turysta także znajdzie coś dla siebie.

Zaledwie 130 kilometrów, ale wrażeń za cały dzień

Nasz całodzienny wypad nie był wyjątkowo skomplikowanym przedsięwzięciem logistycznym, ale plan zakładał, że spędzimy jeden dzień poza miastem. Właściwie rano okazało się, że pozostało nam pół dnia, więc dystans 130 kilometrów był idealnym kompromisem pomiędzy włóczeniem się po ulicach Lahti, a zobaczeniem trochę innej Finlandii. Odpaliliśmy zatem silnik i ruszyliśmy w kierunku Asikkala (MAPA – 1) – bramy do jezior!

Nie spodziewajcie się odśnieżonych dróg. W Finlandii nikt na to nie zwraca uwagi.

Wystarczył rzut oka na mapę i natychmiast okazało się, że jedną z największych atrakcji w okolicach jest Pulkkilanharju –  długi na 8 kilometrów ciąg wysp połączonych trzema mostami (MAPA – 2). Wyspy powstały podczas epoki lodowcowej około 12000 lat temu i do dziś są jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc nie tylko przez turystów, ale także przez ornitologów – tutejsze bagna są rajem dla wielu gatunków ptaków. Co prawda ptakami nie byliśmy zbytnio zainteresowani, zresztą trudno było się ich tu spodziewać w środku zimy, ale za to kilka zdjęć znalezionych w internecie utwierdziło nas w przekonaniu, że to jest idealny kierunek.

Ciąg wysepek powstałych 12 tysięcy lat temu to must see dla każdego
Restauracje i bary nad jeziorami czynne są wyłącznie latem

Kolejnym punktem docelowym była mała wysepka, a właściwie półwysep, o którym nie wiedzieliśmy zupełnie nic. Po prostu – z mapy wynikało, że znajduje się zupełnie nigdzie i najprawdopodobniej mało kto tam trafia. A to był już wystarczający powód, żeby ruszyć w tym kierunku. Kotasaari, bo tak nazywa się owe miejsce, okazał się (okazała się?) być całkowitą samotnią, na której terenie znajdowało się kilka drewnianych letniskowych (czy raczej zimowych?) domków (MAPA – 3). Kilka pomostów, gładkie jezioro i spokój. Cisza, która sprawiła, że nie chciało się stamtąd wracać. Niby nic, a takie miejsce jest jednym z tych, które zostają w pamięci na zawsze. Albo na bardzo długo. Brakowało tylko Piętaszka, który wyskoczyłby zza drzewa. Choć pewnie by nie wyskoczył, bo wcześniej zamarzłyby mu jego małe czarne stópki. No więc brakowała raczej fińskiego drwala z piłą łańcuchową.

Kotasaari – miejsce, którego nie wstydziłby się Mr. Crusoe

Kolejny cel znów był zupełnie nieokreślony, ale zakładaliśmy, że nie zjeżdżamy na główne drogi. Pomimo, że nawigacja uparcie kierowała nas objazdem, ruszyliśmy przez fińskie lasy i wąskie, zalodzone drogi na wschód tak, aby do Lahti wrócić z przeciwnego kierunku niż ten, z którego ruszaliśmy. Znów – niby nic, ale bezkresne połacie lasów i migające za oknem jeziora to widoki, dla których warto jeździć nawet bez celu i sensu. Szczerze mówiąc, dla mnie był to jeden z najciekawszych fragmentów całej wycieczki – z racji mojego motoryzacyjno-rajdowego spaczenia. Pusto, biało, a na oponach kolce. Nie wiem, jakie wrażenia mieli moi towarzysze podróży, ale mnie się bardzo podobało! Teraz już wiem, skąd wzięli się Juha Kankkunen czy Tommi Mäkinen!

Śnieg, słońce i kolce na oponach. Raj dla rajdowej duszy.

Wschodnią granicę rajdowej zabawy wyznaczała wiodąca na południe główna droga E75, którą zamierzaliśmy wrócić do centrum dowodzenia. Nieco przypadkiem wpadliśmy jednak na drogę krajową 140 i wylądowaliśmy w miejscowości Heinola (MAPA – 4). I do dziś dziękuję za ten przypadek. Miasteczko średniej urody, ale za to zjadłem tam najlepszego kurczaka ever. Jednak o fińskich doświadczeniach kulinarnych innym razem.